geotube


contador de visitas para blogger por paises

lunes, 21 de junio de 2010

El calciómetro.

Sale por la tele un anuncio de Danone que nos invita a reforzar nuestros huesos, va especialmente dirigido a las señoras y les viene a decir que cuidadín con su alimentación, puede ser algo escasa en lo que al calcio se refiere.
Para ayudar a ello sale una coreógrafa (presumiblemente famosa, yo no sabía ni que existía) llamada Cocó Comín presentando Densia, un nuevo yogur con mas calcio quel copón, creo que debe comerse usando una radial.
Lo que mas me gusta del anuncio es el momento en que ayudándose de un avanzado artilugio consistente en un güeso dibujado al lado de ella, nos explica como el calcio que las señoras se chutan diariamente pudiera ser insuficiente. Conforme Cocó va ennumerando las unidades cálcicas que normalmente toma una persona, una animación va rellenando el güeso (ver foto de arriba) de blanco progresando desde la parte inferior del mismo:
-- Por la mañana un vaso de leche (y se pone blanca la parte inferior del güeso).
-- A media mañana un yogur (se blanquea el güeso un poco mas).
-- Para merendar (por ejemplo, es que no me acuerdo) queso (se queda blanco medio güeso).
Y ante la evidencia de que el güeso no se blanquea totalmente va tu y dice..., y dice...:
-- ¿Veis? podría no ser suficiente (y se queda tan ancha).
Coño, qué bonito, es que con un medidor de calcio tan avanzao yo también hago anuncios, ¡nos ha jodío!
De todos modos señoras, miren bien si llenan el güeso que van todas algo ligeras de calcio y luego todo es lamentarse.

martes, 15 de junio de 2010

¿Qué sabéis del Castillo Sora?

Yo personalmente quitando que son unas ruinas encima de un cabezo cerca de Castejón no se absolutamente nada. Sin embargo este estado de desconocimiento tiene rápida solución, si este sábado nos perdemos un rato por Castejón de Valdejasa y asistimos a la charla que nuestra paisana Mari Sancho Menjón (Inde) va a dar sobre este tema.
El lunes a todos los que hayamos ido se nos notará otra forma de andar por la calle, esa que da el saber lo que otros no saben y todos nos envidiaréis y pasaréis largo tiempo lamentando haber dejado pasar esta gran oportunidad. El que avisa no es traidor (ni tampoco llevador).

sábado, 12 de junio de 2010

Ep-paña directo.

Seguro que todos hemos visto ese pograma que ponen los domingos por la tarde-noche en el que unos reporteros mas dicharacheros que la rana Gustavo se pasean por nuestra geografía como lo diría yo..., bueno, haciendo el imbécil, desgraciadamente no tiene otra forma de llamarse.
La visualización de este bodrio televisivo es otro de los momentos de masoquismo del que ya os hablé en una ocasión, no quiero incurrir en imponer mi criterio por él artículo 33 y parecer un crítico televisivo pero es que creo que realmente esta especie de magazine clama al cielo.
Se dan situaciones banales y de perogrullo puro, eso sin contar la artillería pesada del pograma que son las crónicas gastronómicas radiadas desde restaurantes y/o hoteles incluidos en las rutas que se relatan, si tuviese la tecnología adecuada me teletransportaría a la cocina del restaurante en cuestión y sacrificaría al reportero y a los cocineros por aguantalo.
La técnica de los guionistas consiste en revisar los partes meteorológicos de Ep-paña y enviar gente a lugares de climatología opuesta pa ver los dos casos, frío y calor ( o lluvia y no lluvia). También dedican una sección a pueblos en fiestas patronales o con alguna fiesta puntual relativa a matacías, oficios tradicionales o ferias medievales; hasta aquí todo parece normal si no fuese por la dinámica maratoniana que los jodios reporteros (seguramente por mandato de algún gilipollas) le imprimen a crónicas banales hasta jartar.
Van por ejemplo a algún pueblo alto con nevada abundante donde comienzan contando lo que ya todos sabemos de sobra, que en lugares altos de montaña va y nieva pal invierno. El lenguaje es el típico de relato radiotelevisado, frase fragmentada con una especie de "eh" antes de algunas palabras, ejemplo: "Fíjense la cantidad de eh-nieve, que este eh-señor, tiene en la puerta, de su eh-casa". A continuación filman como el señor tira un poco de pala para poder acceder a su vivienda y pasan al interior para alcagüetiar su nevera y despensa, como ejemplo de como hemos de pertrecharnos para largas temporadas de aislamiento:

-- Y usted ¿como se las eh-arregla cuando vienen estas nevadas?
-- Pues aquí estamos, nos sentamos, hablamos, vemos la tele...
-- (De cara a la cámara) Ya eh-saben, esto es lo que deben hacer si les eh-pilla una nevada repentina.

O sea, lo mismo que sin nieve, ¡tontalaba! (es que suele ser chica).
La rematadera es en los restaurantes, el reportero (aquí suele ser chico) dentro de la cocina apronta y estresa al cocinero en cuestión, inflándole a preguntas y toquitiándole todo el genero y herramientas. No deja ni que se vea lo que hace, porque cuando ya está algo preparándose pilla desde fuera de cuadro esa etapa del plato ya preparada de antemano y le aparca lo que estaba en proceso. Por otra parte ocasionalmente también se permite dar lecciones al chef tipo "¿Pero esto no sería mejor con...?".
Para finalizar se pone en pose de foto con el chef y parte del personal para catar el plato y hacer aspavientos y negaciones con la palma de la mano hacia la cámara y a la altura de la frente en un acto de mentira pura y dura porque casi ni lo prueba.
Ocasionalmente hacen crítica social sobre abusos urbanísticos o dejadez de las instituciones en pueblos donde cristo perdió la alpargata, ya sabéis, cosas de esas que casi nunca salen por la tele.
Que si, que ya se que de todo tiene que haber y que habrá público también para esto, ¡que síiiii!, que ya lo se, pero que ójala se revienten también, oiga.

sábado, 22 de mayo de 2010

¿Esta Consuelo?

Todo el mundo habrá gastao esa broma telefónica alguna vez.

-- ¿Esta Consuelo?
-- No.
-- Entonces ¿donde pisan?.

Al paso que vamos esta broma puede pasar a la historia porque con las casas tan raras que salen por la tele algún día saldrá alguna en la que los habitantes levitarán por su interior.
Me refiero a un pograma de la tele que se titula "Quien vive ahí" o algo parecido en el que visitan casas a cual mas extravagante y con propietarios esnobs hasta la médula.
Los reporteros se pasean por toda nuestra geografía y nos muestran esperpentos dignos de una paliza mas que de admiración o sorpresa, lo bueno es que lo hacen de manera que al propietario le paice que está haciendo una hombría enseñando sus dominios.
El otro día por ejemplo salió un tío que afirmaba que poner muebles fijos es un atraso y en su pisito de 50 o 60 metros había ideado un sistema de puertas correderas que dejaban la vivienda llegar y blanquiar. Nada mas entrar y con todo recogido lo único que se ve es una estancia rectangular totalmente vacía. Empezamos a correr paredes y a extraer lo que necesitamos convirtiendo el piso en un verdadero galimatías, lo que este hombre no explicó es como se aclara cuando llega a casa cocido a cubatas y tiene que extraer el váter p'hacer caquitas o buscar la cama pa echase a cocer to lo que lleva dentro, o hacer alguna guarrerida española si va acompañado, estoy seguro de que muchos domingos por la mañana amanecerá in the floor.
Otro caso era el de un matrimonio que en un piso muy bien decorado pero como una caja cerillas habían puesto pa armario una caja fuerte como esas de la Western Union que salen en las peliculas de vaqueros. La cajica se les comía tol cuartico estar pero ahí no acaba la cosa, encima de ella habían colocao un Buda de piedra que según ellos pesaba mas que la caja (200 Kilos decía papá), yo todavía no me explico como pudieron meter todo eso ahí. Ellos no cabían en sí de gozo cada vez que miraban hacia su rincón preferido, hay gente pa tó.
Sacan también grandes mansiones con todo tipo de excentricidades propias de las familias millonarias que las habitan. En una de ellas por ejemplo solo en el área de esparcimiento de los dos hijos adolescentes podrían vivir 6 familias. Estas personas intentan venderse (sin conseguirlo) como gente normal que se ha hecho a si misma, vamos, lo normal en esto casos. En todos los casos la señora suele tener algo de vena artística, mayormente pictórica (y digna también de una mano de hostias), para así equipararse un poco al hacha de su esposo y no aceptar claramente que es mantenida. Este último aspecto es algo que nunca he comprendido, ese afán de algunas personas con mucha pasta de no aceptar que no dan golpe, qué mas quisiera yo que poder decir eso.
Recuerdo también a un tío recién separado y narcisista hasta las cachas cuya casa era una rareza detrás de otra, hasta el gato siamés era raro tu, se echaba a dormir en el lavabo. Pa colmo al terminar se va a darse una vuelta pa bajar la cena tambaleándose encima una bici tipo moto chopper, con la rueda delantera 18 metros por delante, ¿porque no usa una bicicletica normal como tol mundo el cari lelo este?, pues porque un tío tan rarito no puede ir por ahí con algo vulgar, simple y llanamente.
Reflexión:
Que no digo yo que tengamos que volver a la cuadra y la cadiera con los machos al lao en invierno, pero vivir en un sufrimiento contínuo porque no encuentras la lámpara adecuada para un rincón determinado (for example) o no poner tasa en medios (tanto económicos como humanos) pa satisfacer tu tontería, es sacar las cosas de madre. En mayor o menor medida todos tenemos nuestras excentricidades pero como digo siempre por lo menos que sepamos que las tenemos pa en momentos de enajenación reflexionar un poco.
Una cosa que sí me pondría yo en casa sería una capilla, fíjate.
(esto último no lo tengáis en cuenta que ya estamos como en el post anterior).

viernes, 14 de mayo de 2010

La iglesia dioi.

Mientras desayunaba he visto en un informativo a Benedicto sixtín, usease al Papa, inmovil y casi en trance mientras sujetaba la forma. A su vez 8, 10 o 12 clérigos tan seniles como él a su lado también estaban con los ojos cerrados y ademán aquejado (que no impasible). En los sombreros y sayos que llevaban ya no cabía mas recargamiento y filigrana, si los hacen bordadoras a mano se tendrán que retirar del oficio después de cada terno.
Desde mi posición de no creyente y sin ánimo de faltar, ¿por que no se actualizan?, ¿están totalmente seguros de que Jesús (en su infinita bondad, por supuesto) todavía desea esta metodología?
Hace mucho que deje de asistir a misa pero todavía me acuerdo de memoria de algunas de esas largas y rebuscadas retahílas cuyo objeto principal parece ser hacer la pelota a saco a nuestro señor vendiéndonos continuamente como malos y pecadores. "No soy digno de que entres en mi casa", "cordero de dios que quitas el pecado del mundo" o "por mi culpa, por mi culpa, por mi gran culpa", será por culpa tu prima en todo caso, nos ha jodío. Si dios es tan omnipotente y misericordioso ¿pa que quiere que se le pida constantemente perdón?
Ese lenguaje decimonónico y rebuscado ya no se lleva actualmente pero no parecen llevar intención de cambiarlo porque en las facultades de teología se sigue estudiando en esos términos, basta con leer por ejemplo el programa de actos de la semana santa de Tauste. Los militantes del catolicismo ya no son igual que hace 50 o 100 años, ¡joder!.
Otra coña es la constante rotación postural de pie-de rodillas-sentados, ¿por qué coño no se puede estar todo el rato sentao?, ¿que más le dará al altísimo como nos pongamos?, si con el hecho de acudir ya cumplimos con nuestra obligación moral.
¿Y el cura? ¿por qué en ocasiones aprovecha su discurso para lanzar arengas contra terceros?, ¿comulga eso con la santa madre iglesia?
Señores pensadores de la Iglesia Católica, si es cierto que Dios existe y que escucha lo que se dice principalmente los domingos por la mañana en millones de sitios, ¿no creen que tanto él como su hijo (que a su vez es hijo del hombre, eternamente sentado a su derecha) estarán hasta la coronilla de escuchar siempre lo mismo?.
Yo si fuese omnipotente ya habría dejado de escuchar hace tiempo.

viernes, 7 de mayo de 2010

Encuentros en la fase terminal


Registro de eventos de la expedición Gliesiana para la busqueda de vida en otros mundos, nuestra expedición casi ha concluido, por fin nos aproximamos a nuestro destino. Desde que nuestros sensores de penetración interestelar detectaron posibilidad de vida en este extraño planeta, ha sido todo un reto para nuestra raza llegar aquí. Ha sido un largo viaje equivalente a 150 orbitas de este planeta sobre su estrella pero estamos seguros que todo lo que aquí vamos a encontrar hará que olvidemos todos los sinsabores.
Hace ya tiempo que nuestros sensores de cercanía nos han devuelto datos reales e importantes sobre la vida en este mundo, el principal escollo para establecer comunicación con sus habitantes además de el idioma es la gran diferencia morfológica entre su especie y la nuestra. Existen seres muy parecidos a nosotros pero apenas han evolucionado y carecen totalmente de inteligencia, una peculiaridad que nos ha llamdo bastante la atención es que se alimentan principalmente de los excrementos de la especie tecnologicamente dominante.
La relación de tamaño entre nosotros y esta especie dominante creemos que va a ser el principal problema de comunicación debido al desproporcionado tamaño de estos seres. Harían falta millones de nosotros para igualar el tamaño de uno solo de estos individuos. La tripul...
-- ¡Capitán!
-- Adelante piloto.
-- Acabamos de atravesar la atmósfera del planeta, nos aproximamos a un grupo de individuos para establecer contacto.
-- Siga informando.
-- Parece que nos han avistado, uno de ellos dirige hacia nosotros una especie de cetro y parece dispuesto a hablar.
-- Active el audio para que el ordenador intente la traducción, ¡escuchemos!
-- ¡¡¡ PLATO !!!
-- ¿Plato? ¿Capitán, que puede signif...?.......................................................
-- ¡Coñññiioooo! ¿Pepe, quiasidoeso?, ¿habías visto alguna vez explotar el plato?
-- Yo no
-- Pues ha sacao fuego de colorines y chispicas y tó.
-- Igual es algún plato nuevo que han inventao pero es raro porque yo estos los he comprao donde siempre. O igual es el cartucho o que se yo.
-- Bien, ya lo miraremos otro día, ahura a lo questamos que no tenemos tol día, ponte en la maquína... ¡¡¡ PLATO !!!
-- ¿Ves? este ya salido normal, sería que estaba pasao el otro.

lunes, 3 de mayo de 2010

Ciencia y Tecnología

Los avances tecnólogicos no dejan de sorprendernos y aquellos que dicen que en España no se investiga están pero que muy equivocados. La labor investigadora en nuestro país es de las mejores del mundo y de hecho acaban de hacer un gran descubrimiento, paneles fotovoltaicos que producen sin sol, ¡hale!, a ver que otro país tiene cojones de inventar algo tan maravilloso.
El invento no es algo aislado, al parecer hay diferentes equipos de investigación trabajando en esta línea pero con un gran hermetismo, se ha detectado producción nocturna en varios parques solares pero nadie suelta prenda, son cautos con sus descubrimientos, no es para menos dada la importancia de los mismos.
Se ha filtrado también la noticia de que han ido todavía mas allá y ya existen parques solares que producen incluso sin existir, no se vosotros pero yo verdaderamente me descubro y a la vez empequeñezco ante estas grandes mentes de nuestro tiempo.
Vamos a tener que actualizarnos para asumir todos estos avances, incluso esos refranes y dichos de toda la vida se quedan ya anticuados. Ese por ejemplo que dice que "El hambre agudiza el ingenio" ya no sirve porque los señores que hacen estas cosas lo que menos tienen es hambre.
Estaremos atentos a ver que es lo próximo.

jueves, 15 de abril de 2010

O Conxuro.

De nuestro periplo gallego os traigo el Conjuro de la Queimada, no se os ocurra beberla sin conjurarla primero.
Mouchos, coruxas, sapos e bruxas.
Demos, trasnos e dianhos, espritos das nevoadas veigas.
Corvos, pintigas e meigas, feitizos das mencinheiras.
Pobres canhotas furadas, fogar dos vermes e alimanhas.
Lume das Santas Companhas, mal de ollo, negros meigallos, cheiro dos mortos, tronos e raios.
Oubeo do can, pregon da morte, foucinho do satiro e pe do coello.
Pecadora lingua da mala muller casada cun home vello.
Averno de Satan e Belcebu, lume dos cadavres ardentes, corpos mutilados dos indecentes, peidos dos infernales cus, muxido da mar embravescida.
Barriga inutil da muller solteira, falar dos gatos que andan a xaneira, guedella porra da cabra mal parida.
Con este fol levantarei as chamas deste lume que asemella ao do inferno, e fuxiran as bruxas acabalo das sas escobas, indose bañar na praia das areas gordas.
¡Oide, oide! os ruxidos que dan as que non poden deixar de queimarse no agoardente, quedando asi purificadas.
E cando este brebaxe baixe polas nosas gorxas, quedaremos libres dos males da nosa ialma e de todo embruxamento.
Forzas do ar, terra, mar e lume, a vos fago esta chamada: si e verdade que tendes mais poder que a humana xente, eiqui e agora, facede cos espritos dos amigos que estan fora, participen con nos desta queimada.
.
Traducido al castellano:

Buhos, lechuzas, sapos y brujas.
Demonios maléficos y diablos, espíritus de las nevadas vegas.
Cuervos, salamandras y meigas, hechizos de las curanderas.
Podridas cañas agujereadas, hogar de gusanos y de alimañas.
Fuego de las almas en pena, mal de ojo, negros hechizos, olor de los muertos, truenos y rayos.
Ladrido del perro, anuncio de la muerte; hocico del sátiro y pie del conejo.
Pecadora lengua de la mala mujer casada con un hombre viejo.
Infierno de Satán y Belcebú, fuego de los cadáveres en llamas, cuerpos mutilados de los indecentes, pedos de los infernales culos, mugido de la mar embravecida.
Vientre inútil de la mujer soltera, maullar de los gatos en celo, pelo malo y sucio de la cabra mal parida.
Con este cazo levantaré las llamas de este fuego que se asemeja al del infierno, y huirán las brujas a caballo de sus escobas, yéndose a bañar a la playa de las arenas gordas.
¡Oíd, oíd! los rugidos que dan las que no pueden dejar de quemarse en el aguardiente quedando así purificadas.
Y cuando este brebaje baje por nuestras gargantas, quedaremos libres de los males de nuestra alma y de todo embrujamiento.
Fuerzas del aire, tierra, mar y fuego, a vosotros hago esta llamada: si es verdad que tenéis más poder que la humana gente, aquí y ahora, haced que los espíritus de los amigos que están fuera, participen con nosotros de esta queimada.

Están locos estos gallegos.

miércoles, 14 de abril de 2010

Tré año.

Cambio Radical, su blog de confianza, recomendado en Canadá, Tauste y Pedrola y único ganador de la historia del galardón Pepito Teclados, cumple tres años.
¡No se lo pierda señooora!, ¡lo estamos dando, lo estamos regalando!, ¡que solo quedan cuatro perroooosss!

Y que cumpla muchos mas.

sábado, 3 de abril de 2010

Se hace saber.

Que esta semana si que se anda, a ver si nos da tiempo a escribirlo en el blog de la Reina Rana.

http://reinarana.blogspot.com